سخنرانیِ تولد

معمولن رسمه که در مهمانیِ تولد ، شخص ؛ سخنرانیِ کوتاهِ روزِ تولد انجام میده . بنا به این رسمِ دیرینه منم دیدم بد نیست یه سخنرانی کوتاه داشته باشم :dآدما در اینجور مواقع از درسهایی که از زندگی گرفتن ، یا امیدها و اهدافشون برای آینده میگن ، گاهی هم قدرشناسانه از همراهانِ زندگیشون یاد میکنن ،صحبت من مربوط به هیچکدوم نیست ، یه نصیحت به بچه های وبلاگه .اگر به هر دلیلی ، چه اینکه ظاهرتون زشته ، خانوادتون داغونن ، اطرافیانتون نفهمن ، فقیرید ، بی سوادید ، شغل مناسبی ندارید ، جای بیخودی زندگی میکنید و خلاصه بابت هر چیزِ مشابه دیگه ، احساس خوبی ندارید و حسِ قربانی بودن میکنید ، یک رژیمِ " استندآپ کمدی دیدن " بگیرید . یک رژیمِ مثلن 6 ماهه . و شبانه روز و بی وقفه استنداپ کمدی ببینید ( خارجی البته ) .این کمکتون میکنه که " پذیرا بودن " یا به عبارتی " به تخم گرفتن " رو بلد بشید .آره ، واقعن بلدی میخواد . تا شما نتونین مزخرفاتِ زندگیتون رو به تخمتون بگیرید ( منظور بیخیالی نیست ، بلکه پذیرفتن و عبور از اونچیزهایی ست که توانایی تغییر دادنش رو ندارید یا خارج از تسلط و اراده ی شما قرار دارن ) ، همیشه یه آدمِ معذبِ منزویِ گوشه گیرِ ترسویِ نق زنِ همیشه نالان باقی میمونید . چرا ؟ چون همیشه یه چیزی از زندگیتون میاد جلوی چشمتون و آزارتون میده . حالا این یه چیز میخواد قیافه ی خودتون در آینه باشه ، یا همسر و پدر و مادر و برادر و خواهر و دوستِ کودن یا نفرت انگیز و غربتیتون یا وضع زندگی و تیپ و شغل و غیره تون . خلاصه هر چیزی که باشه خیلی کامل و همه جانبه گند میزنه به زندگیتون و اوقاتتون رو زهرمار میکنه و از شما یه آدمی میسازه که مدام در حالِ ناله کردن و انتقاد کردن و حرص و حسرت خوردن و غیره است .تا وقتی